GÜLLER AÄžLAR Ä°ÇÄ°MDE
Ne zaman ayrılık saati gelse
En vazgeçilmez yerinde yaÅŸamın
Duysak ayak seslerini akşamın
Ve sokaklardan el ayak çekilse
Bir ürpertiyle duyarım o zaman
Seni çağıran sesi uzaklardan

Ne zaman ayrılık saati gelse
Bir gariplik çöker içime birden
Kalan tek anı gibi bir devirden
Durmadan çalınır o gamlı beste
Sanki bilir dem hazin öykümüzü
Bulutlar aÄŸlar, kararır gökyüzü

Ne zaman ayrılık saati gelse
Bir çaresizliÄŸe anlatır gibi
Birden deÄŸiÅŸir gözlerinin rengi
Mavi solar, koyulaşır yeşilse
Sarınca ruhunu eski bir hüzün
Uçar gider pembeliÄŸi yüzünün

Ne zaman ayrılık saati gelse
Uzatsan özlemle dudaklarını
Tüm aÄŸaçlar döker yapraklarını
Ne çiçek kalır ortada, ne bahçe
Sadece uÄŸultusu o rüzgarın
Ve bir umut kırıntısı: Belki yarın

Ne zaman ayrılık saati gelse
Bir fırtına çıkmışcasına, büyük
Ä°çimdeki güllerin boynu bükük
Bir zaman kalakalırım öylece
Neden sonra gittiğini anlarım
Ä°çimde güller aÄŸlar, ben aÄŸlarım...